Super zima!

TAKA zimę pamiętam z 2009 roku. Przez ostatnie lata mówiło się o zmianach klimatycznych, które spowodowały mokre i łagodne zimy w Norwegii – a tu nagle, pada i pada i pada śnieg. Drzewa się uginają i łamią pod ciężarem.

Annonser

Wierny rudzik

Rudzik zimuje już kolejny rok. Zdaje się bardzo samotny i obcy w śród wróbli i sikorek. Nigdy nie widziałam go flirtującego. Nie potrafi zawisnąć na siateczce z jedzeniem, wiec skacze po śniegu i zjada to co spada z dziobanych przez inne ptaki kulek. Usuwa się z drogi gdy tylko, inne ptaki dołączają się do zbierania okruchów. Dzisiaj siedział bardzo długo pod stołem.

Czasami sobie myślę, ze pomieszanie języków (Biblia) to pomieszanie języków wszystkich organizmów. Obcych języków ludzi możemy się szybko nauczyć, ale zwierząt? Jakby dobrze było zapytać takiego rudzika jak się ma, i dlaczego nie odlatuje na południe?

Rudzik[, rudzik zwyczajny, raszka (Erithacus rubecula) – gatunek małego ptaka wędrownego z rodziny muchołówkowatych (Muscicapidae), wcześniej zaliczany do drozdów.

Zamieszkuje całą Europę, zachodni skrawek Syberii i Azji Mniejszej. Izolowana populacja lęgowa w Algierii. Nie znajdziemy go w Islandii, w północnej Skandynawii i w niektórych częściach Rosji. Zimuje w południowej i zachodniej Europie (polska populacja głównie na Półwyspie Iberyjskim), północnej Afryce i Azji Mniejszej. Niektóre osobniki mogą jednak zimować w zachodniej i środkowej Europie. Na Wyspach Brytyjskich jest gatunkiem osiadłym.

Zimą na teren Polski przylatują osobniki z populacji pochodzących ze Skandynawii. (Wiki)

Annonser

Andaluzja wszerz i wzdłuż DZIEŃ 15 – Casares

Codziennie pisze do nas listy to Andaluzyjskie niebo. Odsłaniamy kopertę at tu nowa piękna historia o tej planecie, której nigdy nie poznamy do końca.

Casares – jedziemy…jedziemy…jedziemy. Zaczynamy wątpić, bo po co jechać tak daleko ostatniego dnia? Pochmurnie i deszczowo. Kolejne słodkie, białe miasteczko na skarpie w deszczu? Ale zawracać? Jedziemy…i dojeżdżamy do miasta sępów i orłów…

Spotkanie niesamowite. Weszliśmy na skarpę gdzie były ruiny starego zamku. Ptaki latały nad naszymi głowami w stadach po kilkadziesiąt sztuk. Gdy wymachiwałam rekami przylatywały i zawisały nad nami. Tego dnia nie zapomnimy – spotkanie z inna planetą.

No i muszę dołożyć rośliny – to jest silniejsze ode mnie


Cmentarze to miejsca, które opowiadają historie o ludziach, ale innym jerzykiem.

Niewidzialne kobiety surrealizmu, Muzeum Picassa – Malaga

Postanowiłam zrobić oddzielna stronę, bo łatwiej będzie znaleźć, gdy mi będzie potrzebna na zajęcia. Niewidzialne kobiety surrealizmu to mój tytuł. Wystawę nazwano: “We are Completely Free. Women Artists and Surrealism”.  (“Jesteśmy kompletnie (całkowicie) wolne. Kobiety artystki i surrealizm”.)

Eileen Agar (1904-1991) Feliz desayuno /Happy breakfast 1937

Meret Oppenheim (1913-1985) Radiografia del craneo de Meret Oppenheim / X-ray of M.O´s Cranium 1978

Unica Zürn (1916-1970) Sin titulo / Untitled 1966

Unica Zürn (1916-1970) Sin titulo / Untitled 1965

Remedios Varo (1908-1963) Mujer en bicicleta / Woman on a Bicycle 1961

Toyen (1902-1980) (Marie Čermínová) Portreto de Andrea Breton, 1950

 

Meret Oppenheim (1913-1985) El Polifemo enamorado / Polyphemus in Love, 1974

Valentine Hugo (1887-1968), Portreto de Pablo Picasso 1934-1948

Leonora Carrington (1917-2011), Fina mosca /Delicate fly, 1952

Meret Oppenheim (1913-1985) Guantes / Gloves, 1985

Meret Oppenheim (1913-1985) Guantes / Gloves, 1985 (detal)

Nie pamiętam kto

Valentine Hugo (1887-1968), La verdad caeria del cielo en forma de buho nival / The truth Would Fall from the Sky in the Shape od a Snowy Owl, 1932

Dora Maar (1907-1997), El meon o Anciana y nino / The Pisser or Old Woman and Child, 1935

Lee Miller (1907-1977), Remington en silencio / Remington Silent, London 1940

Lee Miller (1907-1977), Sin titulo (Colas de rata) / Untitled (Rat Tails), Paris 1930

Lee Miller (1907-1977), Retrato del espacio, Al Bulwayeb (cerca de Siwa, Egypto), Portrait of Space, Al Bulwayeb…

Maruja Mallo (1902-1995), Kermes / Kermesse 1928

Maruja Mallo (1902-1995), Kermes / Kermesse 1928 detal

Maruja Mallo (1902-1995), La verbena / The Fair 1927

Maruja Mallo (1902-1995), La verbena / The Fair 1927 detal

Maruja Mallo (1902-1995), La verbena / The Fair 1927 detal

Toyen (1902-1980), Descanso / Rest, 1943

Leonor Fini (1908-1996) La victima es reina / The Victim is Queen 1963

Leonora Carrington ( 1917-2011), La giganta o La guardiana de los huevos. / The Giantess or The Guardian of the Eggs, 1947

Leonor Fini (1908-1996), La guardiana del huevo negro / The Guardian of the Black Egg, 1955

Angeles Santos (1911-2013) Tertulia/Gathering 1929

Remedios Varo (1908-1963), Mujer caracola / Woman Shell 1957

Unica Zürn (1916-1970), Sin titulo /Untitled, 1968

Remedios Varo (1908-1963), Mujer o El espiritu de la noche / Woman or the Spirit of the Night, 1952

Eileen Agar (1904-1991) Diosa oscura /Dark goddess, 1949

Frida Kahlo (1907-1954), Frida y el aborto/ Frida and the Abortion , 1932

Leonora Carrington (1917-2011), Darvault, 1950

Leonor Fini (1908-1996), Pequena esfinge eremita / Little Heremit Sphinx, 1948

Leonor Fini (1908-1996), Pequena esfinge eremita / Little Heremit Sphinx, 1948 Detal

Eileen Agar (1904-1991), Cuadriga /Quadriga, 1935

Leonora Carrington (1917-2011), Are You Realy Syrious?, 1953

Leonora Carrington (1917-2011), Reflejo del oraculo / Reflaction of the Oracle, 1959

 

Dorothea Tanning (1910-2012), Pequena serenata nocturna / Little Noctural Serenade, 1943

Dorothea Tanning (1910-2012), Pequena serenata nocturna / Little Noctural Serenade, 1943 DEtal

Dorothea Tanning (1910-2012), Insomnias, 1957

Leonora Carrington (1917-2011) Y entonces vimos a la hija del Minotauro. / And Then We Saw the Doughter of the Minotaur, 1953

Leonora Carrington (1917-2011) Y entonces vimos a la hija del Minotauro. / And Then We Saw the Doughter of the Minotaur, 1953 Detal

Leonora Carrington (1917-2011) Y entonces vimos a la hija del Minotauro. / And Then We Saw the Doughter of the Minotaur, 1953 Detal

Leonora Carrington (1917-2011), Te verde o la dama oval. / Green Tea or La dame ovale, 1942

Leonora Carrington (1917-2011), Te verde o la dama oval. / Green Tea or La dame ovale, 1942 detal

Leonora Carrington (1917-2011), Te verde o la dama oval. / Green Tea or La dame ovale, 1942 detal

Leonor Fini (1908-1996), Stryges Amaouri, 1947

Leonor Fini (1908-1996), Stryges Amaouri, 1947, detal

Dorothe Tanning (1910-2012) Desnuda tumbada / Recycling Nude, 1969-70

Dorothe Tanning (1910-2012) Desnuda tumbada / Recycling Nude, 1969-70

Meret Oppenheim (1913-1985), Mesa con patas de ave / Table with Bitd´s Legs, 1983

The End

Andaluzja wszerz i wzdłuż DZIEŃ 14 – Malaga

Mieliśmy jechać do Cordoby, ale to zabrałoby bardzo dużo czasu. Ponad 2 h w jedna stronę. Pojechaliśmy do Malagi. Jednym słowem – musimy pewnego dnia, w przyszłości mam nadzieje niedalekiej, pojechać specjalnie do Cordoby.

Odwiedziliśmy muzeum Picassa. M był pod wrażeniem – super, ja niestety, może dlatego, ze widziałam dużą kolekcje w Barcelonie, albo ze jestem kobietą (he! he!). Reaguje alergicznie na kobiety bez imion, jak obiekty: “Kobieta siedzącą”, “Kobieta przy oknie”, “Kobieta w niebieskim”, brakuje tylko “kobiety wścieklej”!

Ale… była tez wystawa “niewidzialnych” kobiet surrealizmu! I to już inna historia, bardziej głęboka i psychologicznie ludzka… Nie mówiąc o surrealistycznym filmie kobiety, który powstał 2 lata przed “Psem andaluzyjskim” Luisa Buñuela.

Apropos – Picassa nie wolno fotografować!

Jak zwykle trafiamy na kościół, i nas wciąga, he! he!

A teraz niestety muszę opublikować zdjęcia szopki, najpiękniejszej jaką widzieliśmy.

Potem snujemy się po ulicach Malagi.

Niewidzialne kobiety surrealizmu – zrobię oddzielna stronę dla tych kobiet.

Andaluzja wszerz i wzdłuż DZIEŃ 13 – Le Torcal

Jedziemy do parku Le Torcal Park Naturel. Na początku szybkimi drogami, a potem serpentynami w gore. Z daleka widzieliśmy olbrzymi, szary masyw z “najeżonym” grzbietem, ale wydawał nam się zbyt duży na to co oczekiwaliśmy zobaczyć. Okazało się, ze samochodem wjeżdża się prawie na samą grań, a trasy przebiegają miedzy poszarpanymi fragmentami skal grzbietu. Fascynujące formacje, pozornie jednakowe. Surrealistyczne kulisy, nic dziwnego, ze tu kręcono science fiction filmy. Nie chciało nam się opuszczać tego dziwnie pięknego miejsca. To był bardzo udany dzień, słońce i bezwietrznie. Szliśmy powoli, jak kosmonauci po nieznanej planecie, a przecież to nasza planeta! Zastaliśmy tez odpoczywająca rodzinę kozic Capra pyrenica. Samica z 3 młodymi i samiec 10 m dalej na wzniesieniu. Nad głowami szybowały orły, a może sępy? To dwa, to trzy, a czasami pięć. Dla takich dni warto istnieć. Pachniało kościelnym kadzidłem(?)

Ktoś mi powiedział, ze przesadzam z ilością zdjęć – pewnie racja. Postaram się ograniczyć, ale to strasznie trudne i decyzje pochłaniają czas.

Ale skąd to się wzięło? Plansze bardzo prosto to wytłumaczyły, a ja poczułam się zarówno jakbym narodziła się przed chwilą, żyję już 1 sekundę, a w dodatku jestem wielkości bakterii.

   

Andaluzja wszerz i wzdłuż DZIEŃ 12 – Alhambra w Granadzie

Bilety do Alhambry zamówiliśmy przed wyjazdem, bo wpuszczają ograniczoną liczbę turystów. Myślę, ze nie było dużo ludzi, ale nie mogę sobie wyobrazić zwiedzania w sezonie, albo przy 40 stopniach C. A myśmy doświadczyli rankiem Alhambrę przy 4 stopniach. Dopiero o 14.00 zrobiło się słonecznie.

Hiszpanie mówią – “Kto nie widział Grenady ten nie widział nic”. Chyba własnie maja na myśli Alhambrę.

Pozwolę sobie wkleić opis z Wiki, bo po co mam opisywać coś co jest opisane wszerz i wzdłuż

——————————————————————————————————————–

Alhambra (arab. ‏الحمراء‎ al hamra, dosł. „czerwona”) – warowny zespół pałacowy w Grenadzie w andaluzyjskim regionie Hiszpanii, zbudowany w latach 12321273 i rozbudowywany do XIV wieku[1]. Jej rozbudowa trwała za panowania emirów z dynastii Nasrydów – Jusufa I i Muhammada V[2]. Alhambra była twierdzą mauretańskich kalifów.

Zabytek arabskiego budownictwa w Europie. Składa się z pałacu z kilkoma dziedzińcami i dekorowanymi salami, Alkazaby, Generalife – letniej rezydencji z ogrodami oraz z samych ogrodów znajdujących się na całym wzgórzu. Wewnątrz jest Patio de los Leones (podwórze lwów) z wodotryskiem opartym na 12 lwach; do dziedzińca tego przylegają 4 sale: jedna z nich, Sala de las Dos Hermanas (sala dwóch sióstr), zwana tak z powodu dwóch jednakowych płyt marmurowych w podłodze. Dziedzińce okolone cienistymi kolumnami; wiele chłodnych zakątków, ogródki z płynącą wodą, na zewnątrz zaś balkony, z których roztaczają się widoki[3]. Ornamenty przedstawiają wersety Koranu[4].

Alhambra była ostatnim punktem oparcia Arabów w Hiszpanii. Do roku 1492, w którym została zdobyta, była siedzibą emirów Grenady. Przez długi czas służyła za więzienie, później (w XIX w.) została odbudowana z zachowaniem pierwotnego stylu[3].

Proporcje elementów twierdzy opierają się następującej zależności matematycznej. Podstawą wszystkich elementów (budynków, elewacji) jest kwadrat oraz kolejno tworzone prostokąty o podstawie równej bokowi kwadratu i wysokości równej przekątnej poprzedniej figury. Wysokości kolejnych figur tworzą wtedy ciąg {\displaystyle a,a{\sqrt {2}},a{\sqrt {3}},a{\sqrt {4}},a{\sqrt {5}}\ldots }


Andaluzja wszerz i wzdłuż DZIEŃ 11 – Banalmadena

Dzis w nocy wiatr wiał jakbyśmy byli pod namiotem na 3 tys. (choć nie wiem jak jest na 3 tys.) Prawdziwa sztormowa pogoda z deszczem. Szybko zakupy i do mieszkania.

Dzień na planowanie, etc, bo jutro do Alhambry.

Jak zwykle oglądamy program o Flamenco w TV Andalucia.

http://www.canalsur.es/tv_directo-1193.html

Tego dnia w wiadomościach pokazywali szkody jakie zrobił sztorm.

Andaluzja wszerz i wzdłuż DZIEŃ 10 – Banalmadena

No to budzimy się na nowym miejscu – strasznie twarde łózka! Ciepło i nowocześnie. Luksus – 2 łazienki, dwie sypialnie. Wydaje nam się, ze tu nie pasujemy, ze taki “kontrolowany”, sterylny styl, który mógłby być gdziekolwiek w Europie, nas nie pociąga. Ale… dobrze wiemy, ze jeszcze jeden tydzień w hiszpańskim zimnym domu na wsi i uciekalibyśmy, aż by się kurzyło.  Ten dzień spędziliśmy bardzo egzotycznie. Nie chciało nam się jechać do dużego miasta (Malagi) i postanowiliśmy zobaczyć coś w Banalmadena.

Najpierw ekscentryczny “zamek” zbudowany w hołdzie Kolumba, z wymieszanymi stylami, trochę kitschu nie zaszkodzi, a ze piękna pogoda cieszyły się nasze serca 🙂 Potem największa w Europie Stupa buddyjska Oświecenia i na deser, który trwał kilka godzin olbrzymie terrarium, z żywymi egzotycznymi motylami, ptakami, iguana i jednym kangurem. Czy mu jesteśmy w Hiszpanii?

Castillo de Colombares Biedne rośliny…

Kwiat jakiejś palmy A to Meczennica czyli Passion flower. I nic nie byłoby specjalnego gdyby nie wielkość kwiatów – prawie 2x większe od tych jakie rodzi w doniczce.

Czas na Stupę Oświecenia z freskami ilustracyjnymi życie buddy:

DESER: Mariposario de Banalmadena czyli “motylarium”(?) Sztuczny raj, gdzie motyle manewrują miedzy turystami. Przedsmak filmowania i fotografowania programów przyrodniczych – uganianie się za motylami, by kolejny raz “sfotografować” poza kadrem. Takk czy inaczej radość nieopisywalna kontaktu z innym światem. No i egzotyczne rośliny z którymi każde spotkanie jest silnym doświadczeniem, przynajmniej dla mnie.

Dużym przeżyciem jest oczekiwanie i uczestniczenie w wykluwaniu się nowego motyla, nie mówiąc o zaobserwowaniu pierwszego lotu motyla “w ten sztuczny świat”. świat, któremu musi przekazać geny i wszystko po to, aby i po trzech tygodniach umrzeć gdzieś wśród roślinności, a potem stać się souvenirem w tutejszym sklepiku.

Jemy pierwsze dobre Tapas. Na ścianie restauracji wisiał bardzo dziwny “przedmiot”. Zapytaliśmy co to jest i pani nam wyjaśniła, ze to było używane do zagrabiania pola.  Ostre kamienie wciśnięte w drewniane deski.

 

 

Andaluzja wszerz i wzdłuż DZIEŃ 9 – Ronda

9.12. – zmieniamy miejsce zamieszkania, bliżej Malagi. Spakowani zegnamy się z “naszym” domem, kotami, roślinami i końmi.

Po drodze mamy w planie miasto RONDA. Miasto przedzielone wielkim wąwozem, ale połączone nieprawdopodobnym mostem. Dzień minął na włóczeniu się po zamglonym mieście. Chociaż byliśmy trochę zawiedzeni zamgleniem, wydaje nam się ze doświadczyliśmy czegoś wyjątkowego własnie dzięki tej tajemnicy jaka kryła się na horyzoncie.


To do Rondy przyciągały Hemingwaya korridy.

Po drodze weszliśmy do pięknego kościoła Collegiata Santa Maria la Mayor.

Polski akcent w kolegiacie.Piękne książki w piwnicy.

Wieczorem dojeżdżamy do Banalmadene – nasza następna baza noclegowa. Nie możemy znaleźć domu, bo ciemno i jak się okazało zmieniono nazwę ulicy. Telefony do opiekującej się Dunki. W końcu sfrustrowani i przewiani, bo straszna wichura, która jak się okazało zapowiadała sztorm następnego dnia, dotarliśmy na miejsce.